Blog-artikels

U kan uw regionale plusouderconsulent bereiken via ons contactformulier - KLIK HIER of vraag uw gratis PlusouderGids aan - KLIK HIER

Solidariteitsactie | 2 uur gratis videocoaching!
Plusouderconsulente en coach Anja Pairoux geeft in deze online coachingsessie inzichten in de interne keuken waar
nieuw samengestelde gezinnen bewust en onbewust mee te maken krijgen.
De sessie biedt een houvast voor plusouders die door een moeilijke periode gaan.

Video bekijken

Live Blog

Blog | Plusouderconsulenten

Nieuw, tips en informatie voor nieuw samengestelde gezinnen.

Plusouder-stiefouder-vergaderen-kinderen

ECHT, PAPA, MET JOU VALT NIET TE VERGADEREN!

Bron: DS MAGAZINE - ZATERDAG 28 MAART 2020 met een bijdrage van Anja Pairoux - PluouderConsulenten.be - Auteur: EVA BERGHMANS

Een gezin is geen bedrijf. Toch passen veel mensen deze dagen managementtechnieken toe in hun gezin. Hoe houd je een productieve gezinsvergadering? ‘Laat de kinderen oplossingen bedenken.

Dag vijf. We zitten rond de tafel om even te evalueren hoe we het ervan afbrengen, als gezin in semi-quarantaine. Niet zo slecht, denken we. We maken geen ruzie, we vervelen ons niet – al valt het ons vandaag zwaar om een namiddagactiviteit te bedenken. De ene wil een sessie yoga en stretchoefeningen, de andere wil pingpongen, nog een ander wil lezen, en de laatste heeft geen idee. Niemand wil iets met genoeg overtuiging om ook de anderen te enthousiasmeren. Lena (12), die de afspraken naar goede gewoonte op het schema aan de keukenmuur zet, vult de namiddag dan maar zelf in: ‘à l’aise’, noteert ze. Wat al bij al geen slechte samenvatting is van die eerste schoolweek-zonder-school.

Lena heeft wel een paar bezorgdheden die ze tijdens de vergadering op tafel legt. Het voornemen om elke weekdag om halftien aan het (school)werk te beginnen, blijkt in de praktijk niet zo goed te werken, dat zou ze graag anders zien, al wil ze er haar wekker niet voor zetten. Ook vreest ze dat ze intussen zoveel schooltaken gekregen heeft, dat ze ze niet zal afkrijgen. En ze pleit voor een gezamenlijk leesmoment. 

Emil (10) trekt een vies gezicht ­­– we moeten niet denken dat hij een boek gaat lezen. Een strip misschien, verder zal hij niet gaan. Er komt een discussie van – of een strip ook een boek is. En of een krant op een leesmoment thuishoort. Iets zegt me dat ik, als voorzitter, moet ingrijpen, want dat dit een niet-essentiële discussie is die de vergadering nodeloos langer maakt. Ineens vraag ik me af hoe het komt dat ik de voorzitter van die vergaderingen ben. Het moet zijn dat ik mezelf deze rol gegeven heb, maar waarom eigenlijk? En hoe moet dat?

GEEN TOP-DOWNVERGADERING

WE KUNNEN WEL EVEN DOEN ALSOF, MAAR WE ZIJN GEEN GESTROOMLIJND EN HARMONIEUS GEZIN, EERDER EEN VERZAMELING VAN HEEL UITEENLOPENDE INDIVIDUEN DIE IN NORMALE OMSTANDIGHEDEN ELK HUN EIGEN LEVEN HEBBEN

Sluiten efficiënt en speels elkaar uit? Hoe houd je iedereen bij de les, hoe laat je iedereen aan het woord, en hoe beperk je de ergernissen die er onvermijdelijk van komen als er verschillende temperamenten (in casu: twee planmatige geesten die graag weten hoe de dag er zal uitzien en twee meer chaotische types die meer flauwe moppen dan agendapunten bijdragen) aan de tafel zitten? Mijn dochter rolt met haar ogen bij de zoveelste afwijking van het vergaderprogramma, Emil pikt op haar frustratie (en de mijne) in – ‘Echt, papa, met jou kun je geen familievergadering houden’. Hij antwoordt onverstoord: ‘Het is toch niet omdat ik iets zeg dat jullie niet willen horen, dat het geen vergadering is.’ Drie paar ogen rollen zowat uit hun kassen.

Als één ding ons afgelopen week rechtgehouden heeft, dan wel de humor waarmee we naar elkaars mankementen kijken. En we spreken uit wat we al langer weten: we kunnen wel even doen alsof, maar we zijn geen gestroomlijnd en harmonieus gezin, eerder een verzameling van heel uiteenlopende individuen die in normale omstandigheden elk hun eigen leven hebben. Misschien zijn ordentelijke gezinsvergaderingen voor ons te hoog gegrepen. Of misschien is het tijd dat de voorzitster er professionele hulp bij roept. Het is per slot van rekening oorlog, en geen vakantie.

‘Een gezinsvergadering kan maar werken als iedereen betrokken is’, zegt Anja Pairoux, plusouderconsulente, en pleitbezorger van de gezinsvergadering, bijvoorbeeld als wekelijks ritueel in nieuw samengestelde gezinnen. ‘Het mag geen top-downvergadering zijn. Als je als ouder gaat zitten vertellen wat er moet gebeuren, roep je de weerstand van de kinderen op. Dus de eerste regel is: iedereen mag meedenken, iedereen mag spreken. Bij mij thuis is mijn man de voorzitter, hij roept de rest tot de orde als het chaotisch is. Ik noteer. In principe spreken we niet door elkaar. Als iemand iets wil zeggen terwijl een ander aan het woord is, moet hij wachten, en de volgende spreekbeurt vragen door zijn vinger op te steken.’

IRRITATIE LEREN LEZEN

Betrokkenheid ontstaat maar als ieder een volwaardige deelnemer aan de vergadering is, en de verantwoordelijkheid neemt om er iets van te maken. Daar hoef je als voorzittende ouder verrassend weinig voor te doen. ‘Doe meer door minder te doen’, is de leidraad die Pairoux meegeeft. ‘Het is niet aan jou om de oplossingen uit te denken nog voor de vergadering begint. Kinderen zijn doorgaans de creatiefsten in huis. Als ouders hun kinderen de ruimte laten, komen zij vaak met de oplossingen.’

Betrokkenheid begint lang voor het over de oplossingen gaat. Pas als ieder kan aangeven wat hij of zij nodig heeft, is er kans op slagen. In het ideale geval weten zowel de ouders als de kinderen dat voor zichzelf, in het andere geval is het zaak van door te vragen. Een kind dat de aap uithangt, heeft allicht meer aan een knuffel of een voetbalmoment, dan aan een standje omdat het de aap uithangt. Als je elkaars irritatie niet leert lezen, moord je elkaar uit. Maar hoe doe je dat? Via de site van de krant vraag ik het aan onze lezers, hoe ze hun gezin stabiel houden in deze dagen. Mijn mailbox vangt gemengde gevoelens op. Sommigen zijn één brok frustratie en zouden niets liever doen dan nu een voettocht naar Compostela aan te vatten (en nee, dat mag niet). Anderen vinden hun draai dankzij een strakke structuur – met enige verbazing lees ik over gezinnen die dag na dag op gezette tijden eten, werken, spelen, sporten, een weekmenu opstellen, om beurt koken én elkaars kookkunsten leren appreciëren. Eén lezeres laat weten dat zij en haar man van thuis uit werken, in shiften waarbij de ene werkt terwijl de andere zich met hun twee kleuters bezighoudt. De situatie brengt het beste in elk van hen boven, zegt ze, en ze vindt het ‘hartverwarmend’ om dat te zien. Zou het kunnen dat de situatie de aard van een gezin versterkt? Dat de harmonieuze huishoudens meer harmonie ervaren, en de minder rustige temperamenten elkaar de muren opdrijven?

Het lastigst, zo bevestigen ook de reacties van de lezers, is het als uiteenlopende temperamenten onder één dak wonen. Een mens is een simpel wezen, met twee basisnoden, brengt Anja Pairoux in herinnering: ‘Je moet je vrij voelen om jezelf te zijn, en je tegelijk verbonden voelen met anderen.’ Dat is een ingewikkelde dans, en hoe dichter je op elkaar zit, hoe ingewikkelder het kan worden om die balans te vinden.

RUBBERBOOTJE IN DE STORM

Maar er is een oplossing. ‘Spreek het uit’, zegt Pairoux. ‘Dit is het uitgelezen moment om jezelf te trainen in verbindende communicatie. Zoek de confrontatie niet als je boos of geïrriteerd bent. Las een pauze in, trek je even terug en denk na over waar je boos van wordt.’ Ze gebruikt het beeld van een rubberbootje dat in een storm terechtkomt. Hoe harder je gaat roeien, hoe groter de kans dat je kapseist. Als je de storm wilt overleven, kun je je beter in een bolletje plooien en wachten tot de storm overwaait. Zo is het ook met emoties. ‘Denk eerst na over wat er gebeurt en wat je nodig hebt, en zeg dat dan tegen de ander. Misschien heb je niet meer nodig dan geruststelling of begrip. Met verwijten kom je nergens. Het is altijd beter te spreken vanuit je eigen gevoel. Geef het aan, rustig, als je even alleen wilt zijn. Spreek af wanneer er stilte in huis moet zijn, of op welke plekken. Als een kind om aandacht vraagt op een moment dat je die niet kunt geven, omdat je net een telefonische vergadering hebt of een deadline moet halen, zeg het kind dan dat je even niet kunt doen wat het vraagt, maar dat je later wel beschikbaar bent. Deze hele situatie is een grote oefening in het managen van onze aandacht.’

In het huishouden van Dorien Paridaens – een nieuw samengesteld gezin met twee pubers uit de vorige relatie van haar vriend, en één kleuter van vijf – wonen twee hoogsensitieven en drie ‘allesbehalve hoogsensitieven’. Ze prijst zich gelukkig dat ze al voor de coronacrisis uitbrak een opleiding tot lifecoach en een opleiding kindercoaching volgde, en zich dagelijks begon te verdiepen in de aard van het mensenbeest. ‘Dankzij die opleidingen weet ik nu dat ik voldoende rust moet inbouwen voor mezelf. Ik zit echt anders in elkaar dan mijn vriend en zijn pubers. Ik kan niet verwachten dat zij altijd rekening met mij houden, dus als het niet anders kan, zonder ik me af. Ze weten dat intussen, en ze begrijpen het.’

Zelf zou Dorien het liefst elke zondag een aperitiefvergadering houden, maar het is een nood die de rest van het gezin minder heeft. ‘Als ik hen echt nodig heb, trek ik wel aan hun mouw om af te stemmen, bijvoorbeeld over het menu voor de week, of over de kalender. Maar zoals het bij mij thuis vroeger ging, zal het in dit gezin niet gaan, daar leg ik me bij neer.’

DE GROTE ILLUSIE 

Vergaderen en structuren zijn één ding, maar in het gezin van Doortje* primeert intussen iets anders. ‘Een gezin is geen bedrijf’, zegt ze. ‘Een gezin bestaat uit mensen met emoties. Ik heb eerst ook met bewondering gekeken naar al die huiselijke managers die in de media kwamen uitleggen hoe alles onder controle te houden. Het is een illusie die wij snel gelost hebben. Ik geloof niet dat het er nu op aankomt om schoolwerk en werk perfect te blijven doen. Zorgen voor elkaar is veel belangrijker dan dat een kind aan het eind van het schooljaar kan lezen. Een van onze kinderen is nogal angstig van aard en komt tot rust door tv te kijken. Dan ga ik niet beginnen zeuren over schermtijd. En we maken ruzie, maar het goede aan deze situatie is ook dat je nu niet anders kunt dan de ruzies uit te praten en met elkaar te leren omgaan. Als er iets nu van tel is, dan wel liefde. Wij knuffelen ontzettend veel, dat helpt het beste tegen de onzekerheid en de frustratie.’

Vergaderen is nuttig, maar in de emotionele chaos van het gezinsleven, en al helemaal in tijden van coronanood, is de gezinsvergadering niet meer dan een hulpmiddel. Het zal op onze knuffels zijn dat het aankomt.

*Doortje is een schuilnaam, op vraag van de betrokkene.

 



Comments are closed.

PLUSCOACH ZOEKEN

Gezinnen die een plusoudercoach inschakelen hebben een zeer grote slaagkans op een evenwichtige regeling. Zoek hier een plusouderconsulent.

UW EIGEN TEMPO

U bepaalt zelf het tempo van uw coaching traject. Wij bieden u een houvast met ons stappenplan. Meer info

GEZINSBOND

Leden van de Gezinsbond krijgen een korting op onze diensten rond familiale bemiddeling. Meer info.

KWALITEITSWAARBORG

De consulenten vermeld op dit platform hebben ter bevestiging van onze 'Kwaliteitswaarborg' een kwaliteitscharter ondertekend.